De jaren gaan voorbij en Didier werkt onder meer als IT-consultant, maar de drang om iets te doen blijft aanwezig. Wanneer hij uiteindelijk besluit om zijn hulp aan te bieden bij Resto's du Coeur, wacht hij trouwens niet lang voordat hij op zoek gaat naar wat hij kan doen: nog voordat hij officieel met zijn vrijwilligerswerk begint, stapt hij al naar winkels om te proberen voedsel in te zamelen.
Soms zijn een paar minuten al genoeg
Didier omschrijft zichzelf graag als iemand die meer ‘achter de schermen’ actief is dan in de frontlinie van het onthaal.
En toch dringt het menselijk contact zich vanzelf op.
Wanneer hij door de gang van de Resto du Coeur loopt, probeert hij altijd een vriendelijk woord te hebben voor de mensen die hij kruist. Een goedendag, een vraag, een kort gesprek van een paar minuten.
Soms blijft het daarbij. Soms begint iemand te vertellen wat hij of zij meemaakt.
Zelfs als hij gehaast is, probeert Didier dan de tijd te nemen om te luisteren.
Dat gebaar vult geen voedselpakket en komt in geen enkele statistiek voor. Maar het herinnert ons aan een andere essentiële dimensie van vrijwilligerswerk: er zijn.
Want iemand die de deur van een Resto du Coeur openduwt, komt niet alleen iets te eten halen. Hij of zij komt ook met een eigen verhaal, eigen moeilijkheden en soms de behoefte om gezien en gehoord te worden.
‘Het kan heel snel omslaan’
Het vrijwilligerswerk heeft ook de kijk van Didier op armoede en kwetsbaarheid veranderd.
Door de situaties die hij is tegengekomen, is hij zich er bewust van geworden hoe snel een leven kan omslaan. Een rouwproces, het verlies van een job of een tegenslag kunnen op een paar maanden tijd een situatie die stabiel leek, volledig op zijn kop zetten.
Die realiteit tart de beeldvorming die we hebben van mensen die een beroep doen op voedselhulp.
Armoede heeft niet één gezicht en volgt geen vastomlijnd pad.
Voor Didier is elke week op het terrein aanwezig blijven ook een manier om dat contact met de realiteit niet te verliezen: zien, luisteren en begrijpen wat de begeleide mensen concreet doormaken.
Een zichtbare impact
Wat hem het meest voldoening geeft in zijn vrijwilligerswerk? Het gevoel dat hij een concrete impact heeft op het dagelijks leven van mensen.
Een uitgedeeld pakket, de organisatie van het ophalen van overschotten, een verbeterde tool of een vereenvoudigde administratieve taak kunnen afzonderlijk gezien kleine dingen lijken. Maar alles bij elkaar opgeteld zorgen ze ervoor dat de Resto du Coeur week na week haar missie kan vervullen.
Didier vat het eenvoudig samen:
‘Het geeft zin aan mijn leven, aan de tijd die ik erin steek, aan de inspanningen die ik lever.’
Vrijwilligerswerk vraagt tijd en energie. Didier probeert er trouwens geen geïdealiseerd beeld van te schetsen: sommige taken zijn fysiek zwaar, andere repetitief of weinig zichtbaar, en de realiteit van een vereniging kan ook haar eigen moeilijkheden met zich meebrengen.
Maar het is precies die verscheidenheid die iedereen in staat stelt een manier te vinden om een steentje bij te dragen.
En wat als de eerste stap zou zijn om het gewoon te proberen?
Aan iemand die overweegt om vrijwilliger te worden maar nog twijfelt, raadt Didier vooral aan om de deur open te duwen en het te proberen.
Het is niet nodig om een specifiek profiel te hebben.
Sommigen geven de voorkeur aan contact met de mensen die worden onthaald. Anderen voelen zich nuttiger in de logistiek, de keuken, het transport, de administratie, de communicatie of achter een computer.
Al die bijdragen zijn van belang.
Want iets van uzelf geven wordt niet alleen gemeten in gepresteerde uren.
Het zit ook in een vaardigheid die u deelt, een kist die u draagt, een rit die u maakt, een idee dat u voorstelt of een paar minuten die u aan iemand wijdt.
En wat als u zelf ook iets te delen had?
